por panchez o 07/06/2004 - chúzame - # - 14 Comentários
Descansem em paz. ;(
por MESTO o día 07/06/2004 às 12:45 - #
Ficade nos nosos corazons
porque cando entremos no mare
estaremos canda vos!
Adeus companheiros
por kiko das leiras o día 07/06/2004 às 16:09 - #
Mata os teus ídolos!
por Soliño o día 08/06/2004 às 01:20 - #
Sempre se van os mellores e non é só un dito...
por Xosé Antón o día 08/06/2004 às 02:32 - #
a que te referes, solinho?
por Sandocão o día 08/06/2004 às 02:57 - #
A costa da morte, nunca milhor dito
por cheme o día 08/06/2004 às 07:24 - #
boicot a mar salada
por comendosardiñas o día 08/06/2004 às 08:47 - #
Esta é a única vez que nom me alegrei de que haja nova imagem... :(
por Pépi o día 08/06/2004 às 15:05 - #
Ha duas semas em Arousa, agora na Costa da Morte. O plano "Galicia" uma ficçao e um submarino a fazer o paripe nos jornais...
A imagem nao e a mais simpatica, de certo, nem este comentario e grande cousa mas bravo por vos aduaneiras.
:(
por arremecaghonamarsalgada o día 08/06/2004 às 17:21 - #
Peixes finalmente virom vingado o seu assassinato diário.
por aos peixes nom lhes mola a pesca o día 09/06/2004 às 07:43 - #
Chamábanlhe Capitán Lobo Negro e era un tipo grande cos ollos saltóns de olhomol, bastante farfalhán, bebedor de augardente brava, que andara a pesca da balea durante quince anos na flota de Massó. Eu fun ver o cadavre á súa casa, cando estaba de corpo presente. Levoume Delfina, a criada de meus pais, que asistía a todos os velorios, e explicoume en voz baixa, rodeados de mulheres enloitadas que se poñian a berrar cada vez que entraba algunha persoa nova no velorio, cómo fora a traxedia. Ocorreu nun cantil que chamaban A Loba, ao norte da ilha, nun día de neboa coma hoxe. O polbo, un mostro de varios metros de longo, enfurecido polo arpón co mariñeiro lhe afundira na cabeza, ergueu un dos seus tentáculos no aire e soltou un lategazo que estalou como unha traca antes de caer con rabia contra a popa da embarcación, que desapareceu para sempre baixo as augas en poucos segundos.
A víctima apareceu tres semanas despois, varada na praia dos ingleses, cunha caracola pequeninha na orelha dereita e algas e percebes nos olhos e na boca, tal como me contou Delfina. Cheiraba a mare, por iso non tiveron que perfumalo ao ponherlhe a mortalha e non foi necesario pechar o cadaleito, pois o morto consevábase ben, sen fedor nin miseria.
CARLOS CASARES
por GalizaenLoita.org o día 09/06/2004 às 15:04 - #
A vida dos mariheiros da pesca é uma esclavagem anacrónica e estúpida!
Non hai nada heroico en vivir coma un escravo e ser enterrado como tal, rodeado de militares e políticos profesionais a cantaren a "Salve marinera". Todo ise panexírico ideolóxico-sentimental só serve pra narcotizar ás victimas e tranquilizar as más conciencias dos cús gordos bempensantes.
"..., mentres tanto sae ó mare
outro barco con sete homes..."
Fuxan os ventos. Pois iso.
por Soliño o día 15/06/2004 às 03:56 - #
Algún día virá un gracioso coma ti, que tampouco é que non teñas a túa ghracia, e poñerá os do Bahía nunha montaxe com muita piada.
Menos doutrina, tipo intelixente...!
por xa o día 28/10/2004 às 00:46 - #
asi me josta recordando ós HEROES
por f1arnoia2004@yahoo.es o día 03/07/2006 às 19:39 - #
aduaneirossemfronteiras.org: XML | publicado sob a licença creative commons